Για όλα τα δεινά αυτής της χώρας φταίμε εμείς !!
Μας ζητούν «υπομονή» και οι διορισμένοι μας κουνάνε το δάχτυλο για “αποτελεσματικότητα” όταν οι μισθοί μένουν καθηλωμένοι, η αγοραστική δύναμη βουλιάζει και το κοινωνικό κράτος υποχωρεί.
Στις 3/2/2026 (12:00–15:00) δεν κάνουμε απλώς στάση εργασίας: κάνουμε στάση απέναντι σε μια πολιτική που θέλει το Δημόσιο φτηνό, φοβισμένο και υποστελεχωμένο, για να βολεύεται η αγορά και οι ιδιώτες που απομυζούν το Κρατικό χρήμα με τις απευθείας αναθέσεις.
Την ίδια στιγμή που μας λένε «είμαστε κράτος δικαίου», χτίζουν ένα κράτος που είναι αυστηρού δικαίου μόνο για τους αδύναμους και «ευέλικτο» για τους ισχυρούς. Την ίδια στιγμή που πουλάνε μεταρρύθμιση, ξεθεμελιώνουν τη δημόσια διοίκηση: υποστελέχωση, ιδιωτικοποίηση λειτουργιών, πειθαρχικά-φόβητρα, και μετά φταίει ο υπάλληλος που δήθεν δεν αποδίδει.
Την ίδια στιγμή που μιλάνε για στήριξη, δηλώνουν δημοσίως ότι ακόμα κι αν υπήρχαν χρήματα, δεν θα έδιναν 13ο–14ο μισθό. Δηλαδή: το θέμα δεν είναι δηλαδή εάν πραγματικά γίνεται. Είναι ξεκάθαρα : δεν το θέλουν.
Και μετά απορούν γιατί ο κόσμος δεν αντέχει.
Την ίδια στιγμή που μιλάνε για σύγκλιση με την Ευρώπη, οι δείκτες υλικής ευημερίας δείχνουν ότι στην ΕΕ το 2024 η πραγματική κατανάλωση των νοικοκυριών (AIC per capita σε PPS) κυμαίνεται από 72% έως 141% του μέσου όρου, ενώ η Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στο ΑΕΠ ανά κάτοικο σε PPS (περίπου 70% του μέσου όρου).Με άλλα λόγια: μπορεί να ανεβαίνουν οι αριθμοί, αλλά το ψυγείο μας παραμένει άδειο.
Την ίδια στιγμή που παρουσιάζουν αυξήσεις, το ΚΕΠΕ δείχνει ότι όταν συγκρίνονται πανομοιότυποι εργαζόμενοι, οι αμοιβές στο Δημόσιο είναι 15,8% έως 18,6% χαμηλότερες από του ιδιωτικού.
Και την ίδια στιγμή που μιλάνε για “νταγωνιστικό Δημόσιο, το κάνουν μη ανταγωνιστικό: χαμηλές αποδοχές, υψηλές ευθύνες, “τρέξε, κατεπείγον να βγει η δουλειά”, και μετά πειθαρχικά.
Την ίδια στιγμή που μιλάνε για αξιολόγηση, βάζουν τον φόβο να προηγείται της αξιοσύνης και τους διορισμένους Διευθυντές να μας αξιολογούν. Και την ίδια στιγμή που δηλώνουν μηδενική ανοχή, φτιάχνουν πλαίσια όπου ασαφείς έννοιες μπορούν να γίνουν εργαλείο πίεσης: στο νέο πειθαρχικό πλαίσιο προβλέπεται πειθαρχικό παράπτωμα η “αναξιοπρεπής ή ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας. Όταν η διατύπωση είναι τόσο λάστιχο, αυτό δεν αποτελεί δίκαιο. Είναι ξεκάθαρη φίμωση.
Την ίδια στιγμή που μιλάνε για ασφάλεια, οι Υπηρεσίες για τους ελέγχους είναι υποστελεχωμένες σε επίπεδο που ακυρώνει την πρόληψη. Οι επιθεωρητές Υγείας & Ασφάλειας είναι 233 πανελλαδικά και σε περιοχές όπως στα Τρίκαλα–Καρδίτσα: για πάνω από 12.000 επιχειρήσεις αντιστοιχούν 4 επιθεωρητές.
Την ίδια στιγμή που μιλούν για “κουλτούρα πρόληψης”, κρατάνε τον Κρατικό μηχανισμό πρόληψης χωρίς ελεγκτές—και μετά μετράμε θανάτους.
Την ίδια στιγμή που ζητούν “στελέχωση” για την περιφέρεια, αφήνουν τις ακριτικές και νησιωτικές κοινωνίες να βουλιάζουν στο στεγαστικό, χωρίς επαρκείς δημόσιες δομές και με ανθρώπους-κλειδιά να μην μπορούν καν να βρουν σπίτι για να υπηρετήσουν.
Το 2024 οι γεννήσεις στην Ελλάδα υποχώρησαν στις 68.467 (ιστορικά χαμηλά) και οι θάνατοι ήταν 126.916, δηλαδή σχεδόν διπλάσιοι, σύμφωνα με στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ που αναπαράγονται στον Τύπο.
Αυτό δεν είναι άλλο ένα στατιστικό “καμπανάκι”: είναι σειρήνα, γιατί η γήρανση/μείωση πληθυσμού σημαίνει λιγότερο εργατικό δυναμικό, περισσότερες ανάγκες υγείας/φροντίδας και μεγαλύτερη πίεση σε ένα ήδη αποδυναμωμένο κοινωνικό κράτος.
Σε πολλές περιοχές της χώρας (ιδίως νησιωτικές/απομακρυσμένες), η υποστελέχωση σε δομές υγείας μεταφράζεται σε ανασφάλεια και εγκατάλειψη—και αυτό τροφοδοτεί και το δημογραφικό, γιατί κανείς δεν θα δημιουργήσει οικογένεια χωρίς τις βασικές υπηρεσίες.
Και την ίδια στιγμή που “διαφημίζουν” μέτρα για τη στέγη, η εμπειρία των πολιτών είναι ότι επιδοτούνται παρεμβάσεις χωρίς σκληρές δικλίδες κοινωνικής ανταποδοτικότητας, αφήνοντας την αγορά αυτορυθμίζεται μετατρέποντας τους φόρους μας μέσω της Κρατικής ενίσχυσης σε αυξήσεις στα ενοίκια. Αυτό δεν είναι στεγαστική πολιτική αλλά επιδότηση της ακρίβειας.
Την ίδια στιγμή που μιλούν για “στεγαστική πολιτική”, έχουν καταργήσει τον πυλώνα της εργατικής κατοικίας και σήμερα η περιουσία του ΟΕΚ αντιμετωπίζεται σαν διαθέσιμο οικόπεδο “για κάθε χρήση”—εκτός από τον σκοπό για τον οποίο πληρώθηκε. Και το λέμε με στοιχεία:
Νάξος – Άγιος Θαλλέλαιος: ο ΟΕΚ αγόρασε το 2007 πέντε οικόπεδα συνολικού εμβαδού 21.110,39 τ.μ. με κόστος 761.364 ευρώ για εργατικές κατοικίες, αλλά η υπόθεση κύλησε σε παραχωρήσεις/χρησιδάνειο και διοικητικές τροποποιήσεις, με παρατάσεις προθεσμιών και “κοινωνικές χρήσεις”, χωρίς να υλοποιείται ο αρχικός στεγαστικός σκοπός. Την ίδια στιγμή που σε νησιά δεν βρίσκουν σπίτι γιατροί, νοσηλευτές και εκπαιδευτικοί, η εργατική γη παραμένει σε “Οδύσσεια” αποφάσεων.
Καλαμάτα (Αγ. Τριάδα), οικόπεδο του ΟΕΚ για εργατικές κατοικίες κατευθύνεται σε χρήση για ανέγερση αστυνομικού μεγάρου, με διαδικασίες τροποποίησης ρυμοτομικού/χαρακτηρισμού χώρου ως “Χώρος Ανέγερσης Αστυνομικής Διεύθυνσης !!
Και την ίδια στιγμή που μιλάνε για ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, το κοινωνικό κράτος είναι απών—και όταν απουσιάζει το κοινωνικό κράτος, η κοινωνία πληρώνει δύο φορές: μία με φόρους/εισφορές, και δεύτερη με ακρίβεια, ανισότητες και εγκατάλειψη.
Γι’ αυτό συμμετέχουμε στη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 3/2/2026 (12:00–15:00) στην Αττική και συγκεντρωνόμαστε στο ΣτΕ στις 12.30 π.μ. Γιατί δεν μας αξίζει ένα Δημόσιο για να βολεύεται η αναξιοκρατία και η «ελεύθερη αγορά».
Μας αξίζει ένα Δημόσιο που να στέκεται όρθιο: με αξιοπρέπεια, με στελέχωση, με μισθούς που να επιτρέπουν να ζούμε, με ελέγχους που να προστατεύουν την κοινωνία και με την περιουσία των εργαζομένων να επιστρέφει στον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε — στους ίδιους τους εργαζόμενους.
Γι’ αυτό την Τρίτη 3/2/2026 συμμετέχουμε στη στάση εργασίας (12:00–15:00) και δίνουμε μαζικό «παρών»: γιατί όταν οι ανάγκες μας χαρακτηρίζονται κόστος, η απάντηση είναι μία , μαζική συλλογική διεκδίκηση.
