ΤΟ ΔΝΤ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΔΡΑΝΕΙ
Η Ελλάδα κατέχει την 1η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε στεγαστική επιβάρυνση. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat 2024, το 35,5% των νοικοκυριών δαπανά δυσανάλογο μέρος του εισοδήματός του για στέγαση — σχεδόν διπλάσιο από τον μέσο όρο της ΕΕ (19,2%). Ένας στους τρεις ενοικιαστές — ακριβώς 37,4% — δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του μόνο για ενοίκιο. Οι μισθοί δεν επαρκούν: τα ενοίκια αυξήθηκαν κατά +39% ενώ ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε κατά +35% — ο μισθός δεν καλύπτει καν τις αυξήσεις για τη στέγη. Είναι μια κρίση δομική, μια αδικία που καίει τους εργαζόμενους καθημερινά όσο η κυβέρνηση επιλέγει να κοιτά αλλού.
«Ακόμα και το ΔΝΤ αναγνωρίζει ό,τι εμείς λέμε εδώ και χρόνια»
Στο πλαίσιο της Ετήσιας Αναθεώρησης Article IV 2026, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο — ο θεσμός που συνδέθηκε ιστορικά με τη λιτότητα και τα Μνημόνια — επισημαίνει πλέον ευθέως τις παθογένειες της ελληνικής αγοράς στέγης.
Το ΔΝΤ καταγράφει την εκκωφαντική «αντίφαση των κενών κατοικιών»: 794.000 κενές κατοικίες σε μια χώρα που υποφέρει από οξεία στεγαστική κρίση. Το 42% των ιδιοκτητών αδυνατεί να ανακαινίσει λόγω κόστους, αφήνοντας ακίνητα εκτός αγοράς. Το νέο κτιριακό απόθεμα ανέρχεται σε μόλις 2,6%, ενώ το 64% των κτιρίων έχουν κατασκευαστεί πριν το 1990. Ακόμα και ο στόχος κοινωνικής στέγης που έχει τεθεί πρόσφατα από την Κυβέρνηση — 5.000 μονάδες σε πρώτη φάση μέσω αξιοποίησης στρατοπέδων — φαντάζει νάνος μπροστά στην πραγματική ανάγκη: 80.000 μονάδες κοινωνικής στέγης.
Το ΔΝΤ προτείνει φορολογικά κίνητρα για ανακαίνιση κενών ακινήτων, επέκταση του Renovate-Rent, ανώτατα ενοίκια σε περιοχές κρίσης, αξιοποίηση δημόσιας γης και στρατοπέδων, και δημόσιο-ιδιωτικές συμπράξεις. Με εξαίρεση τις συμπράξεις με τους ιδιώτες, αυτές οι προτάσεις ταυτίζονται με τις θέσεις του ΠΑΝΣΥΠΟ που εκφράζουμε εδώ και χρόνια. Σήμερα, ακόμα και το ΔΝΤ μας δικαιώνει. Η κυβέρνηση τι περιμένει;
Η κυβέρνηση: Βιτρίνες αντί για λύσεις
Ο απολογισμός της κυβερνητικής πολιτικής για τη στέγαση είναι κατηγορηματικά απογοητευτικός. Το πρόγραμμα «Σπίτι μου Ι» εκταμίευσε 751 εκατ. € — κι αντί να βελτιώσει την προσιτότητα, οδήγησε σε ανοδική πίεση στις τιμές ακινήτων, χωρίς αντίστοιχη αύξηση της προσφοράς. Χρήματα ξοδεύτηκαν στην αγορά, η αγορά τα απορρόφησε προς όφελος των ιδιοκτητών- πωλητών, και οι εργαζόμενοι έμειναν εκτός.
Το stegasi.gov.gr προβάλλει εντυπωσιακά 43 δράσεις — μια ψηφιακή βιτρίνα που κρύβει το ουσιαστικό κενό πολιτικής. Αριθμοί χωρίς αποτέλεσμα, ανακοινώσεις χωρίς εφαρμογή.
Και πάνω από όλα αυτά, υπάρχει ένα σκάνδαλο αδράνειας που δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο: τα 1,5 δισ. € αποθεματικά του ΟΕΚ παραμένουν αναξιοποίητα εδώ και 14 χρόνια.
Επιπλέον, τα 1,291 δισ. € οφειλή του ΙΚΑ προς τη Δ.ΥΠ.Α — επίσημα αναγνωρισμένη, αδιαμφισβήτητη, ανεξόφλητη οφειλή — σε συνδυασμό με τα εκατοντάδες αδιάθετα διαμερίσματα που κατέχει η Δ.ΥΠ.Α από τον ΟΕΚ διαμορφώνουν ένα μοτίβο πλήρους αδιαφορίας για τα προβλήματα της κοινωνίας. Αυτά δεν είναι κρατικά χρήματα. Είναι χρήματα των εργαζομένων. Χρήματα εισφορών γενεών ανθρώπων που ονειρεύτηκαν μια αξιοπρεπή στέγη.
Η κατάργηση του ΟΕΚ το 2012 υπήρξε η μεγαλύτερη στεγαστική παλινδρόμηση της μεταπολεμικής ιστορίας — ένας οργανισμός που από το 1954 έως το 2012 είχε στεγάσει πάνω από 700.000 οικογένειες χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.
Οι προτάσεις του Συλλόγου μας: Συγκεκριμένα, τεκμηριωμένα, εφαρμόσιμα
Ο ΠΑΝΣΥΠΟ δεν αρκείται σε καταγγελίες. Έχει εκπονήσει τρεις ολοκληρωμένες μελέτες — η πρώτη παρουσιάστηκε στη Βουλή και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επί του Περιστυλίου!» (τεύχ. 097, Οκτ. 2025), αποτελώντας θεσμική αναγνώριση του έργου μας.
-
Μελέτη 1 — Ειδικό Ταμείο Προσιτής Στέγασης:
Πρόταση χρηματοδότησης 3,2 δισ. €/έτος για παραγωγή 11.600 νέων κοινωνικών κατοικιών ετησίως, με κατανομή: 40% ανέγερση, 25% επιδοτήσεις ενοικίου, 15% νέοι, 10% ευάλωτοι, 10% ενεργοποίηση κενών ακινήτων. Συγκεκριμένο παράδειγμα: 160 βιοκλιματικές κατοικίες σε ιδιόκτητο οικόπεδο ΔΥΠΑ 17.000 τ.μ. στην Κεφαλή Κηφισιάς — ήδη διαθέσιμο, αναξιοποίητο. -
Μελέτη 2 — Νέος ΟΕΚ (Ιαν. 2026):
Ίδρυση Εθνικού Οργανισμού Κοινωνικής & Προσιτής Κατοικίας με στόχο 58.380 κοινωνικές κατοικίες σε 5 χρόνια, χρηματοδοτούμενος από τα αποθεματικά ΟΕΚ 1,5 δισ. €, την οφειλή ΙΚΑ-ΔΥΠΑ 1,291 δισ. €, ΠΔΕ/ΕΕ, φόρους Airbnb και Golden Visa. Πρόβλεψη για quota 20% ακινήτων τραπεζών προς κοινωνική στέγη. -
Μελέτη 3 — Σχέδιο 1 δισ. € για ενοικιαστές & δανειολήπτες (Μαρ. 2026):
Δύο πυλώνες άμεσης ανακούφισης: Πυλώνας Α — ~700 εκατ. € επιδότηση ενοικίου για 1,1 έως 1,3 εκατ. ενοικιαστές· Πυλώνας Β — ~300 εκατ. € επιδότηση δανείων για 100 έως 150 χιλ. δανειολήπτες. Στόχος: η στεγαστική επιβάρυνση να μην υπερβαίνει το 30-35% του εισοδήματος. Καθαρό δημοσιονομικό κόστος: μόλις 250-300 εκατ. €/έτος, λιγότερο από 0,5% του ΑΕΠ.
Απαιτούμε από την κυβέρνηση να σταματήσει τη διαχείριση εντυπώσεων και να περάσει σε πολιτικές ουσίας.
Καταγγέλλουμε την παράνομη — ηθικά και πολιτικά — παραμονή 2,8 δισ. € εργατικών πόρων σε αδράνεια, όσο εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιό τους.
Διεκδικούμε άμεση νομοθετική πρωτοβουλία για επαναλειτουργία Δημόσιου Στεγαστικού Φορέα, εφαρμογή ανώτατων ορίων ενοικίων σε περιοχές κρίσης, αξιοποίηση δημόσιας γης και στρατοπέδων, και ενεργοποίηση του συνόλου των διαθέσιμων πόρων.
Από το 1954, ο ΟΕΚ έφτιαξε σπίτια για 700.000 οικογένειες — χωρίς δανεισμό, χωρίς επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού — με τα χρήματα των ίδιων των εργαζομένων. Εβδομήντα χρόνια μετά, τα χρήματα αυτά υπάρχουν ακόμα — 2,8 δισ. € — αλλά δεν φτιάχνεται ούτε ένα σπίτι. Αυτή είναι η ντροπή της εποχής μας.
Η στεγαστική κρίση είναι ξεκάθαρα πολιτική επιλογή — και αυτοί που την επέλεξαν έχουν ονοματεπώνυμο και έδρα στη Βουλή. Ένας στους τρεις ενοικιαστές δίνει τον μισό μισθό του για να έχει στέγη. Το ΔΝΤ το καταγράφει. Η Βουλή το έχει ακούσει. Τα στοιχεία μιλούν μόνα τους. Η κυβέρνηση ακούει και αδρανεί. Αυτή η αδράνεια έχει κόστος — και το πληρώνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι οικογένειες που δεν τους φτάνουν τα λεφτά.
Ο ΠΑΝΣΥΠΟ έχει τις λύσεις, έχει τους αριθμούς, έχει τις μελέτες — δημοσιευμένες στη Βουλή και επιβεβαιωμένες από το ΔΝΤ. Αυτό που λείπει είναι πολιτική βούληση. Αν δεν υπάρχει, θα πρέπει να την επιβάλλουμε εμείς.
Απαιτούμε απαντήσεις. Απαιτούμε δράση. Απαιτούμε τα χρήματα των εργαζομένων πίσω στους εργαζόμενους.
Αν αυτή η κυβέρνηση δεν ενεργήσει, η ιστορία — και οι εργαζόμενοι — δεν θα τη συγχωρήσουν.
Δεν κάνουμε πίσω.
